kino Apollo – repertuar w 1946 r.

W 2. połowie sierpnia 1946 r. zostało otwarte na Stołczynie czwarte wówczas kino w powojennym Szczecinie. Z artykuliku w Kurierze Szczecińskim, z 27 sierpnia, dowiadujemy się, że nazywało się ono „Apollo”, a sala kinowa, znajdująca się przy ul. Nad Odrą 28, pomieścić mogła blisko 400 osób. Seanse odbywały się trzy razy w tygodniu (piątek, sobota i niedziela). Już wtedy jednak zapowiedziano, że z chwilą uruchomienia huty, seanse będą się odbywały codziennie. Jakie filmy grano w pierwszym roku (a w zasadzie półroczu) działania kina?

Pierwszym  była radziecka komedia romantyczna z 1941 r.,  pt. Cztery serca. Była to lekka satyra opowiadająca historię dwóch sióstr, które zakochują się. Grana była przez dwa tygodnie.

„Cztery serca”. Plakat z bazy IMDb

Kolejne dwa tygodnie na ekranie gościł radziecki film wojenny z 1944 roku, pt. Tęcza., który przedstawia życie w okupowanej przez nazistów wiosce na Ukrainie na początku II wojny światowej.

„Tęcza”. Plakat z bazy IMDb

Następne dwa weekendy można było obejrzeć film, znów produkcji radzieckiej, pt. Za siedmioma górami. Tym razem w kurierowej rozpisce znalazła się informacja o dwóch seansach dziennie.

za siedmiona górami.jpg

Tylko w jednym październikowym tygodniu był wyświetlany film polski pt. Pani minister tańczy. Musical komediowy z 1937 r., którego akcja toczy się w  fikcyjnym państwie, gdzie nowym ministrem w Ministerstwie Ochrony Moralności Publicznej zostaje młoda i piękna Zuzanna. Ku przerażeniu społeczeństwa pani minister wprowadza drastyczne reformy, w tym całkowitą prohibicję.

„Pani minister tańczy”. Plakat z bazy IMDb

Kolejny film, wyświetlany też tylko przez tydzień, to Szalony lotnik z 1941 r.  Był to film biograficzny o lotniku Walerym Czkałowie (1904 – 1938), który ustanowił kilka rekordów lotów długodystansowych. Czkałow był także profesjonalnym pilotem testowym. Brał udział w testowaniu nowego myśliwca Polikarpov, który został zaprojektowany do walki z najnowszymi niemieckimi bojownikami. Zginął w katastrofie lotniczej podczas próbnego lotu pod Moskwą 15 grudnia 1938 r.

„Szalony lotnik”. Plakat z bazy IMDb

Krótko grany był również kolejny obraz produkcji radzieckiej: Wołga Wołga. Ta czarno-biała komedia z 1938 r. powszechnie uznawana jest za ulubiony film Józefa Stalina. Była to klasyczna musicalowa komedia. Akcja rozgrywa się na parowcu na kultowej Wołdze, gdy dwie grupy wykonawców podróżują do Moskwy, aby wystąpić w Moskiewskiej Olimpiadzie Muzycznej.

„Wołga Wołga”. Plakat z bazy IMDb

W pierwszym tygodniu listopada na ekrany kina Apollo weszła natomiast komedia muzyczna z 1934 r. pt. Świat się śmieje. Bohater, Shepherd Kostya Potekhin zostaje pomylony z międzynarodową gwiazdą muzyczną. A ponieważ zakochuje się w Anyucie , to udaje dla niej tę „gwiazdę”. W lawinie komicznych nieporozumień zostaje liderem Jazz-bandu i daje zabawny koncert w Odessie… Film w wersji pokolorowanej można obejrzeć w serwisie YouTube.

Następny w kolejności był wyświetlany film pt. Antoni Iwanowicz gniewa się. Była to kolejna radziecka komedia muzyczna, z 1941 roku, grana w stołczyńskim kinie przez dwa tygodnie.

Antonii Iwanowicz gniewa się.jpg

Do końca listopada 1946 r. grany był natomiast jeszcze jeden film muzyczny produkcji radzieckiej, pt. Skrzydlaty dorożkarz z 1943 roku.

„Skrzydlaty dorożkarz”. Plakat z bazy IMDb

Ciekawie wyglądał natomiast grudzień 1946 r. Najpierw wyświetlano film Pojedynek, oczywiście produkcji radzieckie, jednak w niedziele została zwiększona liczba pokazów do czterech.

pojedynek.jpg

Z Kuriera dowiadujemy się, że na chwilę pojawiła się produkcja zachodnia, a mianowicie Ulica złoczyńców, znana też pod tytułem Komedianci. Był to francuski melodramat z 1945 r., opowiadający o życiu pięknej kurtyzany i czterech mężczyzn, którzy ją kochają.

„Komedianci”. Plakat z bazy IMDb

Po nim na weekend 13-15 grudnia pojawił znowu się film radziecki pt. Górą dziewczęta. Była to (a jakże!) komedia muzyczna, z 1939 roku.

górą dziewczęta.jpg

W przedświąteczny weekend kino wyświetlało film historyczny Bohaterowie pustyni z 1936 roku. To opowieść o grupie żołnierzy, eskortującej cywilów przez azjatyckie nieużytki. Kiedy grupa zostaje otoczona nad wodopojem przez bandytów, żołnierze decydują się powstrzymać ich, dopóki nie pojawią się oczekiwane posiłki.

„Bohaterowie pustyni”. Plakat z bazy IMDb

W okresie świątecznym na ekranie kina pojawił się natomiast film pt. Chłopiec z naszego miasta. To kolejna radziecka produkcja wojenna z 1942 roku. Tytułowy „chłopiec” to młody robotnik, który wstępuje do szkoły oficerskiej. Jest zdolnym kadetem i choć nie zawsze słucha rozkazów, wyróżnia go inicjatywa i samodzielność w działaniu. Taka postawa podoba się jego przełożonym, którzy wraz z wybuchem wojny domowej w Hiszpanii decydują się wysłać go na front.

„Chłopiec z naszego miasta”. Plakat z bazy IMDb

Ostatnim filmem wyświetlanym w 1946 r. była następna radziecka realizacja pt. Trzewiczki.

trzewiczki.jpg

Podsumowując, należy stwierdzić, że stołczyńskie kino w 1946 r. oddawało zupełnie klimat ówczesnej myśli rozrywkowej. Dominowały musicale i filmy muzyczne, wszystkie niemal produkcji radzieckiej. Do kompletu pojawiały się radzieckie filmy wojenno-historyczne. Jakkolwiek nie byłoby to wszystko propagandowe, to miło musiało być móc pójść sobie w weekend do kina na Stołczynie.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Wspierane przez WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: